Açamadım demek çok mu zor meslektaşım?

    Oturup açmak varken.... 

Uzun zaman oldu duygularımı paylaşmayalı...

Uzun zaman oldu yazı yazmayalı...

Uzun zaman oldu dertlerimi serzenişlerimi anlatmayalı...
   

   Sanırım tüm sebebi şairin dediği gibi:  

'' Gökyüzüne hevesli sözlerimiz var ama uçurmaya yetecek mecalimiz yok onları.''
  

  

   Bugün başıma gelen bir olaydan dert yanmak için kalemi elime alıp, düşüncelerimi ve duygularımı paylaşmak için burdayım.
  

Yine birgün acil servisimizde nöbetimizi devraldıktan sonra hastalarımızı; annemiz ,babamız ve çocuğumuz gibi düşünerek yardımcı olamaya çalışırken 112 tarafından resüsitasyon odamıza bir hastamız getirildi. Hastamızı teslim alma sırasında ve devamında gerçekleşen olaylardan bahsetmek istiyorum. Öncelikle hastanın durumundan bahsetmem gerekecek:
  Hastamız 77 yaşında covid geçirmiş bir amcamız. Komutayı nefes darlığı şikayeti ile aramış ve ekip arkadaşlarımız yardımda bulunmuşlar. Ekibimiz hastaya ulaştığında oksijensiz satürasyon 40 civarında ölçülmüş. Hemen oksijen desteği sağlanarak, oksijenli saturasyon değeri 60 olarak, hastaneye de yakın olmasından kaynaklı vakit kaybetmeden oksijen desteği sağlanıyor bir şekilde acil servisimize getirildi. 
 Arkadaşlar; "Amcamızı devralırken damar yolumuz var mı? diye sordum." dediler.  Onlar da hızlı hareket edelim, vakit kaybetmeyelim diye açmadık, demişler. Hatta açmak hiç deneme girişiminde dahi bulunulmamış bu arada....
Amacım asla meslektaşımı kötülemek değildir. Çünkü bu durumu daha önce ben de yaşadım. Ambulansın arka kabininde de çalışmış biri olarak, hatta hastamızı apartmandan da indirdiklerini göze alarak onları anlamak istiyorum. Anlıyorum da...

 Lakin şöyle bir serzenişte bulunacağım:

Açamamış olabilirsin, vaktin yok bahanesine sığınıp hiç denememiş olabilirsin, bunları gayet iyi anlarım. Peki hastaneye geldiğinde, neden denemez ya da damar yolu açamadığını neden dile getiremezsin?

Bunu anlamakta hep güçlük çekmiş olup, bir sonuca varamamışımdır.

 Karakter meselesi mi yoksa iş ahlakı olmamasının sebebi mi? Yorumu sayın saha da çalışan meslektaşlarıma bırakıyorum... Çoğu hastanede 112' de çalışan meslektaşlarım ile hastanede çalışan arkadaşlarım pek iyi geçinemezler. Nedenini her iki tarafa da sorup yorumlamak lazım.

     Bazı olaylar, davranışlar insanın gücüne gider değil mi? Bilmiyorum çok mu içerlendim ama yaşlı amcamız için tüm ekibimiz seferber olurken, resüsitasyon odasının bir köşesinde oturup, müdahaleyi izlemek ne kadar akıl karıdır? Hastayı apartmandan indirirken yorulmuş olabilirsin, lakin dinlenme yerinin resüsitasyonun bir köşesi olmayacağını düşünüyorum.

Neden 112 çalışan meslektaşlarımın çoğu, damar yolu açamadığında bunu söylemekte  zorlanır, çekinir ya da utanır? Yoksa kendinin, hemşire arkadaşlar tarafından küçük görüneceğini mi düşünüyor?

Açamadım demek bu kadar zor mudur? 

Şu bahaneleri de hazırdır; ben açtığımda aktifti, hasta çıkartmış... Vicdanları rahatsa benim için hiçbir problem yok.

Sağlık bir ekip işidir. Baştan sona kadar tüm problemlerin ya da problem gördüklerimizin tüm sebebi iletişimsizliktir diye düşünüyorum.

 Geleyim son sözlerime.

Siz siz olun meslektaşınızı ya da hastanede çalışan hemşire arkadaşlarımızı küçük görmeyin. Bunlar çözülebilecek küçük problemler olup, hatta problem bile değildir.

Sizin kişiliğinizden veya karakterinizden bir şey eksiltmez. Yapamadım demek zor değildir, sizi asla utanç durumuna düşürmez.

İş ahlakı kazanmanız ve vicdanınız ile hastaya ya da meslektaşlarınıza yaklaşmanız ümidiyle...

Sevgi ve Saygılarımla...